BUG

Geplaatst: februari 11, 2014 in Uncategorized

Zaterdag bezocht ik de première van Jakop Ahlbom’s nieuwste voorstelling: Bug. Een thriller, een horror, geschreven door de Amerikaan Tracy Letts. In tegenstelling tot Ahlbom’s vorige voorstellingen, stond nu niet de beweging, maar de tekst centraal. Een well made play, over de gekte en paranoia van een man die steeds heftiger vormen begint aan te nemen. In een interview voorafgaand aan de première, beschrijft Ahlbom dat hij bij het lezen van de tekst onmiddellijk dacht: “hierin kan ik mijn verbeelding kwijt. In het proces is er echter veel aandacht geweest voor de tekst.” In de eerste recensies wordt juist dat bekritiseerd: Ahlbom is geen tekstregisseur en zijn vaak surrealistische en absurde verbeelding wordt bij Bug node gemist. Het roept bij mij twee vragen op: in hoeverre wordt Ahlbom afgerekend op het feit dat hij een andere weg is ingeslagen? Verwacht men bij de eerste scene al de hoofden uit bedden en bloederige lichamen met zes armen? En hoe groot is de onrust bij het publiek als dat niet wordt ingelost? De recensent schrijft dat de gebruikte trucs plichtmatig aandoen, dat Ahlbom te weinig heeft vertrouwd op zijn eigen stiel en kwaliteit. Hij had de tekst naar zijn mening overboord moeten gooien, aangezien deze rechtlijnige tekst hem alleen maar in de weg heeft gezeten. Dat zou kunnen, maar ik vermoed dat er iets anders meespeelt, namelijk dat mime- en bewegingsvoorstellingen sowieso hoger op de recensie-ladder staan. Aangezien we in het dagelijks leven met elkaar toch voornamelijk communiceren via taal is het gemakkelijker iemand daarop af te rekenen. We denken met dezelfde woorden hetzelfde te zeggen, maar het is natuurlijk allang bewezen dat dat niet zo is. Een voorstelling zonder tekst laat volgens de publieke opinie meer aan de verbeelding over. Maar is dat wel zo? Is een non-verbale, onhandige ontmoeting tussen twee mensen, niet net zo letterlijk als de tekst: ‘goh wat doe jij eigenlijk hier zo vlak bij mij, terwijl ik net wil gaan zitten?’ En is een dagelijkse handeling met een – ik zeg maar even iets – keukenmachine, niet net zo gemakkelijk als iemand die zegt: “ik vind het fijn om een green smoothie te maken.” Is het geluk van de kijker die ineens begrijpt wat er met de handeling wordt gezegd niet groter dan wat we feitelijk voorgeschoteld krijgen? Is het misschien zo dat wat we in het dagelijks leven vaak met taal op proberen te lossen, dat hier ineens een vorm krijgt die ons relatief onbekend is. En maakt onbekend hier misschien geliefd? Ik verwijt recensenten dat zij niet meer zoeken naar het mysterie achter de taal. Want ja, ook bij Ahlbom’s voorstelling was deze zeker aanwezig. Het is te gemakkelijk om bij een eerste interpretatie van de woorden te stoppen. Dat doet de worsteling en de complexe verhouding van de personages tekort.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s